Discovered Saigon / Sajgon odkryty

Dziś kolejne wspomnienie z wycieczki do Wietnamu. I kolejne wnętrze. Oraz nowa opowieść. Myślę, że to jedno z naszych najbardziej zaskakujących odkryć w Wietnamie,  o którym nie wspominał żaden przewodnik. Przenosimy się z Hanoi do Ho Chi Minh (Sajgonu), gdzie pokażę Wam bar w miejscu świetnie znany miejscowym, ale gdzie turyście trudno trafić. I to nie dlatego, że jest jakieś niedostępne, ale po prostu dość zaskakujące.

Today another reflection on our trip to Vietnam. And another interior. And a new story. I think it is one of the most exciting discoveries we had there and which were not disclosed in any travel guide. We are moving from Hanoi to Ho Chi Minh (Saigon). I would like to show the bar and a coffee place which is well known by locals but I guess only East Europe travelers may identify.

I myślę, że to iż jestem z Polski bardzo ułatwiło sprawę (bynajmniej nie ze względu na jakąś przyjaźń wietnamsko-polską, choć faktycznie prawie każdy Wietnamczyk zna kogoś kto studiował w Polsce!). To raczej kwestia popularności wysokich blokowisk w naszym kraju, znanych dobrze i opatrzonych. Dlatego też udało mi się wychwycić jakąś anomalię w bloku w samym centrum prominentnej dzielnicy z Sheratonem i biurowcami wokół. Patrząc w górę zdziwiło mnie tak dużo w pełni oświetlonych pomieszczeń oraz balkonów pełnych lampionów i girland lampek. No tak… to praktycznie same knajpy zamiast mieszkań.

This is because e.g. in Poland there are so many high block of flats and we know how these normally look like when people live there. We were in the most prominent part of Saigon, near such buildings as the Sheraton hotel or Times Square Business Centre. I noticed looking up that one these blocks looks abnormal. In the night almost all the flats were full of light, at each balcony there were string lighting or lampions. A closer look and … it seems that there are restaurants and bars there, instead of flats:

Ale jak tam się dostać? Pomogła nam młoda para i uwierzcie, w życiu sami byśmy nie dostali się do środka. Nie dlatego, że jakoś trudno i niebezpiecznie. Po prostu absurdalnie. Najpierw przez klatkę, która robi za parking motocykli.

Potem do windy, która trochę działa jak busik lub tramwaj. Po opłaceniu biletu u kasjerki, tj. dziewczyny która w tejże windzie pracuje cały wieczór,  w wysokości 3000 dongów (około 80 groszy) prosimy o przejazd na przystanek tj. dane piętro. Wybraliśmy 6-te do Saigon Oi. Przy wyjściu z windy wita duży mural z nazwą knajpki. 

But how to get there? A couple of young people helped us and honestly, we wouldn’t have a chance to get there alone. First you need to get through the parking place for motorbikes which is literally in the corridor of the building.

Then there is a lift, which works a little as a tram or a bus. To use the lift you have to buy a ticket (3000 dongs / 0,15EUR ) with a young girl working the whole evening in this lift, getting the people to a proper floor or bar. We picked up the 6^th floor to get to Saigon Oi. The proper mural decorated the wall on the 6^th floor when we exit the lift.

Po wejściu do mieszkania znajdujemy się z miłym sporym 3 pokojowym miejscu, gdzie urządzono bar. Oczywiście w Europie taki bar miałby „ogródek” na ulicy przed oknami. Tu nie inaczej – na balkonach stoliki i krzesła – stąd tak doświetlony każdy balkon gdy patrzy się z ulicy.

And then you enter one of the doors and you are in a cozy spacious place where in 3 room flat the bar has been designed. Naturally in Europe such bars have also coffee tables and chairs on the street in front of them. Here this is organized on the balconies so that is why the whole block was in full light when you look at it from the street. 

Wnętrze urządzone nowocześnie, określiłabym: w duchu hipsterskim (przypomina niektóre kawiarnie na krakowskim Kazimierzu). Jest tu trochę vintage (stary rower, wzorzyste tkaniny), trochę loft (metalowe siatki, drabiny, wielkie metalowe framugi okien balkonowych). Jednak kreuje to przytulną niezobowiązującą atmosferę ze sporą dawką różnych roślinek (popatrzcie na starą wannę, która udaje grządkę), gdzie można coś wypić (wybór smoothie spory i egzotyczny np. mango i passion fruit), pogadać, poobserwować ludzi na ulicy kilka pięter niżej.

The interior itself was modern with a little hipster twist mixed with a little bit of vintage look (an old bicycle and patterned fabrics) and the loft style (some raw metal decorations, a large black iron window frame). An easy comfortable style and relaxed space with quite nice greenery around (see the old bath full of plants!) when you can have a wonderful  smoothie (we tried mango and passion fruit), have a chat, observe what is happening a few floors below on the streets. 

Fajne jest to co zauważyliśmy z przejęcia dopiero wracając windą tj. informacja: "większość barów tutaj zwraca koszt biletu na windę!". To się nazywa kreatywność i organizacja : ))

Only when we were returning taking the lift back I had noticed the information on the lift wall: "most bars here refund you the lift ticket!" Wow-well organized creativity: ))

Oswojone warszawskie bulwary / Public space restoration in Warsaw

Dobry pomysł architektoniczny czyni cuda, zmienia zachowania. Czy ktoś pamięta zarośnięty brzeg Wisły tuż tuż przy pięknej Starówce, betonowe odrapane schody i brzeg zarośnięty szuwarami?
Został jeszcze fragment i miejmy nadzieję, że niedługo i on zniknie:

A good architecture design can make miracles with human bahaviour. Do you remember the crappy bank of the Vistula river in Warsaw? Not far from the Old Town the place was covered by concret and overgrown with rushes. I hope these last part soon will be gone:

Inwestycja w całkowitą przebudowę deptaku wzdłuż brzegu Wisły, ciekawe zaaranżowanie zieleni, wprowadzenie kilku nowoczesnych przejść pod ruchliwymi ulicami łączących bulwary ze Starym Miastem tchnęło życie w ten kawałek stolicy. Pojawiło się dodatkowe miejsce na rodzinne spacery, uprawianie sportu, a nawet na ciekawe wydarzenia kulturalne. Słoneczny weekend i mnóstwo ludzi tam gdzie dawniej rzadko kto się zapuszczał.
Proste formy, ciekawe materiały, nietypowy układ zielonych skrawków terenu wyglądają ciekawie. Na drugi brzeg Wisły można zerkać ze sporego podestu w bardzo industrialnym klimacie. Fajny kontrast dla niedalekich kamieniczek wokół Barbakanu czy Nowego Miasta.

The project involved the reconstruction of the paths along the river bank, introduction of greenery, trees, the construction of modern underground ways to connect the space with the crowdy Old Town. Now there is a nice plays for family walks, for sports and even cultural events. During the sunny weekend there are plenty of people in the place, where a few years ago there was almost nobody.
The architects have chosen simple forms and materials, interesting green parts. You can observe the other side of the river from an industrial style platform. It makes a great contrast to the old style houses of the Old Town.

Obecnie przestrzeń przy Wiśle została wykorzystana do propagowania ekologicznych zachowań. I to w sposób kolorowy, wesoły, urozmaicony, a przy tym nienachalny. Dzieciaki z ciekawością oglądają nasz glob w najróżniejszych odsłonach.

Currently the space is also used to promote ecology. The large number of globes is presented in colorful, funny ways, so kinds have a really good time jumping from one to another. 

The house on the corner / Dom na rogu

Lubimy projekty dużych domów, ale prawdziwym wyzwaniem jest projektowanie w mocno zabudowanym terenie. Podziwiam kreatywność Londyńczyków, ale jeszcze bardziej japońskich architektów. Projekt domu w miastach takich jak Tokio wymaga połączenia funkcjonalności w małej przestrzeni, kreatywnych rozwiązań w doprowadzeniu dziennego światła, ograniczonego budżetu, gdyż ceny gruntu są wysokie oraz dobrego smaku przy minimalistycznych wymogach projektów.

Mam przykład ekstremalnego minimalizmu z jakim zmierzył się Keizo Matsuda. Jeden z jego projektów pokazywałam już. Teraz jest to ciekawy projekt „domu na rogu ulic”, który powstał na wyjątkowo małym kawałku gruntu dodatkowo o nieregularnym kształcie, uznanym jako „nienadającym się do zabudowy”, jak opisuje Pan Matsuda.

Dom powstał dla młodej rodziny z dzieckiem, w nowej dzielnicy mieszkalnej w Osace. Będąc świadomym jak mikroskopijny i nieregularny jest kształt działki, Ken, właściciel i kolega z dzieciństwa architekta zapytał: „Czy możesz zaprojektować przyjemny dom na tej niewyobrażalnej działce”.

Pan Matsuda wyjaśnia: „Natychmiast pomyślałem o tym jak o niezwykłej szansie ponieważ lubię pracować z takimi wyzwaniami: trudny kształt z niewielkim budżetem. Ze względu na lokalne wymagania, wielkość zabudowy działki była ograniczona do około 30m2. Powierzchnia całego budynku jest więc 75,95m2, a to jest naprawdę mało, nawet jak na warunki w Japonii.

Gdy obejrzycie dom zobaczycie jak sprytnie poradzono sobie z ogrodzeniem się od dwóch ulic, które otaczają dom. Dwie ściany, które do nich przylegają do ulic, nie maja właściwie okien, więc prywatność dla rodziny została zachowana. Jak opisuje Pan Matsuda: „Moja odpowiedź to potraktowanie ścian od ulicy jako ochronnej muszli bez żadnych otworów, co nadaje budowli kształt rzeźby”. Wzięto jednak też aspekty praktyczne. Pan Matsuda mówi: „Biała płynna izolacja, jaką pokryto betonowe ściany zewnętrzne, która minimalizuje pochłanianie ciepła w lecie i utrzymanie chłodu betonu, daje gładka i wyrazista strukturę”. Pozostałe ściany wyposażone są w duże okna, które doświetlają pomieszczenia w środku.

Projekt wnętrza pokazuje jak można być efektywnym w dopasowaniu odpowiedniej powierzchni wszystkim funkcjom życia rodziny. Architekt rozwiązał to trudne zadanie. Jak opisuje: „aby zmaksymalizować wolną przestrzeń bez utraty nawet centymetra, powierzchnia kuchni, jadalni i salonu są połączone, ale z poczuciem wydzielenia każdej z nich przez różne poziomy podłogi. Na przykład koniec blatu kuchennego płynnie przechodzi w schody na wyższe piętro, gdyż celem było ograniczenie powierzchni potrzebnej do przemieszczania się.”

Minimalizm w wyglądzie budynku także jest widoczny w środku dzięki użyciu nie wielu materiałów: tylko ciepłe drewno na podłodze i kuchni, oraz beton na dużych płaszczyznach ścian. Jest to celowy zabieg, gdyż surowe betonowe wykończenie pozwala na wyeksponowanie antyków właścicieli na tle nowoczesnego materiału.

Pomimo małej powierzchni potrafię sobie wyobrazić wygodne życie rodziny w tych otwartych pomieszczeniach  widocznych z różnych poziomów domu. Minimalistyczne wykończenie i prostota kształtów pozwala na „oddech” w pomieszczeniach. Ale i tak najlepszą ocenę wystawia klient: „Docenia efektywność układu funkcjonalnego, uważa iż nadaje on domowi unikalnych cech. Razem z rodzina szczęśliwie mieszkają”.

We like huge residential project but the real challenge is when it comes to the intense industrial areas. I admire the creativity of Londoners, and even more of Japanese architects. A design of a family house in Tokyo or other Japanese city requires the combination of functionality in a scarce space, working with days light in urban area, a limited budget as the land is expensive and a good taste of minimalism regime.

Here there is an example of extreme minimalism designed by KeizoMatsuda. His other project I presented here. Now another interesting project: the house on the corner, which was built on such an unusually small plot of an irregular shape, that was considered to be “non-buildable” – as describes Mr Matsuda.

This house, for a young couple with a small child, is located in a new residential development neighbourhood in the northern suburb of Osaka. Aware of how small and how irregular-shaped corner the property is, Ken, the client and childhood friend of the architect, asked: “Can you design a nice house for this impossible property”.

Mr Matsuda explains: “Immediately I thought this was a delicious opportunity as I enjoy working with this type of challenge: a difficult site with a tight budget. Based on the local regulations, the total coverage of the site is limited to 30 ㎡ (approximately 323 sf). The total floor area of the house became 75.95 ㎡ (approximately 818 sf), which is extremely small, even for a Japanese living standard.”

When you observe the house you can see how clever solution was used to limit the exposure to the two streets surrounding the house. These two walls facing the streets have effectively no windows, so the privacy of the family is maintained. As described by Mr Matsuda: “My response was to express the street sides as a protected shell and without any openings, and this gave the house a sculptural appearance”. There are also some practical aspects. Mr Matsuda says: “White liquid insulation was applied on the exterior side of the concrete wall, which minimizes heat absorption during the summer to keep the concrete cool and also provides a smooth and sharp texture”. The other walls have large windows to get the sunlight into the living area inside.  

The design of the interior shows how efficient you can be with allowing all main family functions enough space. The architect tackled this extreme task. As he describes: “In order to maximize the spatial experience without wasting any square centimeter of the floor area, the Kitchen, Dining and Living areas are all efficiently connected, with the sense of division achieved by stepping floor planes. For example, the end of the Kitchen counter also acts as stair treads to the upper level, as part of an effort to reduce circulation space”.

The minimalism of the external shape is continued with the limited materials used inside. There is light warm wood on the floors, in the kitchen but large wall area are left as a rough exposed concrete. It was made on purpose. Such a finishing can provide a modern contrast with the clients’ antique furniture.

Despite the small size I can imagine a comfortable life in this house as it has nice open spaces which can be visible from various floors. The minimal finishing and simple shapes provide “breath” between rooms. But the best conclusion is of the client: “He appreciates the efficiency of the layout, and thinks that it gives the house a unique attribute. He and his family are very happy to live there”.

Mizu - sushi and raw wood / sushi i czyste drewno

Stare pofabryczne budynki przy Duchnickiej zyskują na popularności. To industrialne miejsce ma ciekawy charakter i w nim właśnie ulokowała się restauracja "Mizu". Serwują bardzo smaczne sushi i tempury. Jednak podczas kolacji podziwiałam też ciekawe wnętrze jakie stworzono. Pozostawiono industrialny klimat, który widać w wysokości wnętrza, w wielkich metalowych oknach, czy pozostałych na suficie elementach, jakie pomalowano na matowy czarny kolor. Dodatkowo utrzymano ceglane ściany, które tylko pomalowano na biało oraz grube filary o betonowej fakturze. To co przyciąga jednak uwagę, to jasne grube kawałki obrobionego drewna. Zbudowano z niego ciekawe ścianki działowe, które stanowią swego rodzaju minimalistyczną dekorację. Jeszcze masywniejsze kawałki wykorzystano jako blaty stolików. Na nie pomalowanym drewnie można podziwiać słoje i sęki. Przyjazny choć minimalistyczny styl.

Duchnicka Street in Warsaw is getting more and more popular. This is a post-industrial place with an unique character. In this building "Mizu" sushi restaurant has been opended. I had a great sushi and tempura there. But also I enjoyed the interior. The old factory history is visible in the high of the rooms, the grand metal framed windows and industrial elements at the ceiling painted in black. The owners kept the look paiting the brick walls in white and maintaining the concrete texture on the pillars. However the material which makes the place special is a raw wood which gives a warm and natural touch. And this is not just a cover here and there but big pieces of light wooden of which the walls were built. Even thicker pieces were used to make table tops. The wood is left unpainted, not lacquered so the texture is clearly visible. Minimalistic but friendly interior.

Coffee at Sucre / Kawa w Sucre

Przy Krakowskim Przedmieściu w Warszawie organizuje się nowe ciekawe miejsce na spotkanie ze znajomymi lub smakowanie kawy i makaroników we własnym świetnym towarzystkie. Miejsce zaintrygowało mnie ze względu na potencjał wystroju jaki zaczyna się wyłaniać. Biała ceglana ściana, na której wisi tradycyjne menu, nieco industrialne struktury do wykończenia ścian w kolorze taupe, piękna podłoga z betonowych płytek w misterne wzory, nawiązujące lekko do ornamentyki arabskiej. Czekam aby obejrzeć na dalsze postępy przy mocnym cappuccino.

At Warsaw's Old Town there is a new interesting place for meeting with friends or tasting coffee with sweets. This coffee shop is getting an interesting interior. There is a white brick wall at which the traditional menu is hanging, the industrial style structures are on the other wall colored in taupe and beautiful flooring in concrete tiles inspired by subtle Arabic patterns.  Now I'm waiting for the new ideas with a cup of cappuccino.

Tate Modern

Tate Gallery jest umieszczana we wszystkich przewodnikach po Londynie. Dla odmiany jej "młodsza siostra" - Tate Modern to brytyjskie muzeum narodowe dla międzynarodowej sztuki nowoczesnej. Po spacerze po londyńskim City oraz wizycie w St Paul's Cathedral można wygodnie przejść nad Tamizą kładką dla pieszych zwaną Millenium Bridge aby zaraz znaleść się w odrestaurownym budynku elektrowni, gdzie mieści się galeria. 
Sam budynek, jego wnętrze a także zagospodarowana przestrzeń tuż przed wejściem jest świetnym przykładem adaptacji starych nieużywanych industrialnych, ale bardzo stylowych konstrukcji. A kładka aż zachęca, aby przekroczyć Tamizę.

Tate Gallery is in all tour-guides. It's younger version - Tate Modern hosts the modern art from all over the world. After sightseeing the City and visiting St Paul's Cathedral you can have a pleasant walk over the Thames on the Millenium Bridge to find yourself just at the from of the restored power station, where the gallery is located.

Widok z tarasu w Tate Modern

Malewicz

Malewicz

 

Empty Lot by A. Cruzvillegas